José Carreras in Tokio

José Carreras is aan een afscheidstournee bezig, begeleid door de pianist Lorenzo Bavaj. Toevallig kruisten onze paden elkaar vandaag in de Suntory Hall van Tokio.

Het was de eerste keer dat ik in deze zaal was. Het is een prachtige zaal met een mooie akoestiek die in 1986 ingehuldigd werd, waardoor ze dit jaar haar 40ste verjaardag viert. Naar verluidt heeft Karajan nog meegewerkt aan de zaal; het plein ervoor hebben ze zelfs de Herbert von Karajan-Platz genoemd, inclusief een naambordje met Weens lettertype.

Er was vooraf niet aangekondigd wat Carreras zou zingen, maar om dat te weten kon je in de zaal wel een zwaar overprijsd programmaboek kopen voor de luttele som van 2000 yen. Maar daarvoor krijg je wel een programma op dik glanzend papier met goudopdruk op de kaft (enkel de naam van Carreras, de naam van de pianist vind je pas op pagina 10), alle liedteksten met Japanse vertalingen en korte toelichtingen over elk lied (wel enkel in het Japans). Het probleem is dat Carreras zich niet echt aan het programma hield. De liederen werden in een totaal andere volgorde gezongen, en een derde van de liederen verving hij door andere liederen. Dat getuigt van weinig respect voor het publiek, ze hadden op zijn minst een blaadje in het programmaboek kunnen steken met de wijzigingen.

Aan opera-aria's waagt Carreras zich niet meer, maar hij bracht wel een programma met Italiaanse en Spaanse liederen van Tosti, Guastavino of Nino Rota. Na twee liederen kwam er telkens een stukje voor piano-solo zodat hij even op adem kon komen. Al was dit de eerste keer dat ik Carreras live hoorde, het minste wat je kan zeggen is dat zijn stem niet meer is wat ze ooit geweest is. Als hij traag het podium opschuifelt, is dat niet alleen een indicatie van zijn fysieke, maar ook zijn vocale toestand. Zijn stem klinkt zwak en breekbaar... eigenlijk wat je van een bijna-80-jarige kan verwachten. Hier en daar is er nog een redelijke noot, maar zijn lage noten zijn onhoorbaar en als hij piano zingt dan wankelt zijn intonatie. Ondanks zijn gebrek aan vocale kracht, draagt zijn stem wel nog tot boven in de grote zaal. Hij past af en toe de truuk met de kuch en de hoest toe. Maar ook hier weer... als hij echt een verkoudheid heeft, dan hadden ze dat moeten aankondigen.

Het is een afscheidstournee die minstens een paar jaar te laat komt, maar het Japanse publiek was uiteraard uitzinnig op het einde. Staande ovaties, veel bravo-geroep, zelfs fans die met Catalaanse vlaggen zwaaiden. Als dank kregen ze nog drie bisnummers cadeau.

Publicatie: donderdag 5 november 2026 om 14:58
Rubriek: Liedrecital