Mary Bevan en Stephan Loges in Oxford

Het is het jaar van de liedfestivaljubilea. In 2002 werd het eerste Oxford Lieder Festival georganiseerd. Ondertussen is het festival omgedoopt tot "Oxford International Song Festival" en vieren ze dit jaar hun 25ste festival. Eerder dit jaar was het ook feest in Oostenrijk voor 50 jaar Schubertiade en vond in Zeist de tiende editie plaats.

Voor dit jaar hebben ze als overkoepelend thema "Love Songs" bedacht, waarmee je zo ongeveer 80% van het hele liedrepertoire afdekt. Het eerste recital vandaag in de Holywell Music Room was dan ook een evidente keuze met de uitvoering van Myrthen, oftewel het huwelijkscadeau van Robert Schumann aan Clara. Oorspronkelijk zou Harriet Burns een deel van de liederen zingen, maar ze was onwel en werd vervangen door Mary Bevan. Zij kreeg repliek van Stephan Loges, met Eugene Asti aan de piano.

Als ouverture en halverwege als intermezzo zongen ze twee Mendelssohn-duetten uit zijn Opus 63, voor de andere liederen wisselden ze uiteraard af. Stephan Loges hebben we al vaker gehoord in Oxford en hij opende met Widmung, waarbij hij met zijn mooie bariton goed onderscheid maakte tussen de verschillende delen. De twee Lieder aus dem Schenkenbuch im Divan acteerde hij lichtjes uit, met een dronken hik in het eerste lied, en een licht wankelend einde tijdens het naspel van het tweede lied. Hij laat een mooi resonerende "Amen" horen in Talismane, en ontroert met Aus den "Hebräischen Gesängen". Na een plechtige "Gottes Sohn" in Zum Schluss eindigt hij de cyclus op zoetgevooisde wijze.

Aangezien Mary Bevan op het laatste moment ingevallen is, heeft ze zich waarschijnlijk niet zo goed kunnen voorbereiden als gewild. Ze zong uiteraard met een partituur. We kregen een iets te klagende Der Nussbaum, een Lied der Suleika dat niet verinnerlijkt was, of problemen met het tempo van Die Hochländer-Witwe. Maar de twee Lieder der Braut deed ze wel heel mooi waarin ik verwijzingen hoorde naar "Frauenliebe". En ook Weit, weit kreeg een doorleefde vertolking.

Anderhalf uur later waren we weer in de Holywell Music Room voor een boeiend lezing-recital met Natasha Loges. Ze had het over het huwelijksleven van verschillende componisten, uiteraard beginnend met dat van Robert en Clara Schumann, waarbij ze een en ander deromantiseerde (ze werkt trouwens aan een boek over vrouwelijke componisten). Tussendoor kregen we liederen van deze componisten te horen, vertolkt door de jonge sopraan Zoë Jackson en de pianiste Emelia Noack-Wilkinson die allebei uit het Young Artist Programme van het festival komen. Jackson zingt met een grote sopraan en goede tekstvertolking in bijvoorbeeld Clara Schumanns Liebeszauber. The triumph of time van Adela Maddison (een minnares van Fauré) bouwt ze goed dramatisch op. In Love is a Bable van Hubert Parry horen we heerlijk vocaal acteerwerk. Het enige minpuntje is, zoals vaak, de uitspraakfoutjes bij de Franse liederen.

Publicatie: vrijdag 9 oktober 2026 om 18:45
Rubriek: Liedrecital