Lucrezia Borgia in Luik

De opera van Luik heeft hun oud-intendant Jean-Louis Grinda nog eens uitgenodigd, deze keer om Lucrezia Borgia te ensceneren.

Gennaro, Lucrezia Borgia

Een moeder (Lucrezia) die haar zoon (Gennaro) vergiftigt, verbindt Grinda met religieuze taferelen van "Maria met kind". Op de zijwanden naast een grote trap worden dan ook verschillende details uit schilderijen geprojecteerd. Het levert vooral mooie beelden op. Om een of andere reden loopt er ook een engeltje rond, misschien vanwege de alternatieve Gennaro-cavatina "T'amo qual s'ama un angelo" aan het begin van het tweede bedrijf.

Er wordt over het algemeen redelijk goed gezongen. Na haar ontgoochelende incarnaties van de vier Hoffmann-vrouwen had ik geen al te hoge verwachtingen voor Jessica Pratt. Maar het pure belcantowerk van een Lucrezia ligt haar duidelijk beter, met mooie piani in "Com'è bello" en voldoende - weliswaar trillerloos - spektakel in "Era desso il figlio mio". Dmitry Korchak probeerde als Gennaro vooral indruk te maken met luid tenoraal geweld. In "Di pescatore ignobile" produceert hij af en toe wel iets dat op een ijl piano lijkt, maar de nuances die hij vroeger kon laten horen, zijn er nu niet meer.

Julie Boulianne was een eerder bleke Maffio Orsini. Vooral in "Nella fatal di Rimini" hoorde ik weinig interpretatie, de brindisi "Il segreto per esser felici" kon me meer overtuigen. Marko Mimica was daarentegen weer een goede Alfonso met een prachtig gezongen "Vieni, la mia vendetta".

Publicatie: woensdag 15 april 2026 om 16:45
Rubriek: Opera