Nabucco in Antwerpen

De nieuwe Antwerpse productie van Nabucco is oorspronkelijk afkomstig uit de opera van Genève... een deel hadden ze in Zwitserland mogen laten.

Zaccaria, Fenena, Nabucco

Ik heb lang getwijfeld of ik hiervoor een kaartje zou kopen of niet, maar uiteindelijk heb ik me gisteren nog eens op het amfitheater geïnstalleerd. Dat bleek een goede locatie te zijn... omdat ik daardoor niet afgeleid werd door de opdringerige videobeelden die op het achterscherm geprojecteerd werden. Dat scherm is namelijk "op den uil" niet zichtbaar.

Anderzijds vond regisseur Christiane Jatahy het ook nodig om een en ander in de zaal te laten gebeuren, wat uiteraard ook onzichtbaar blijft. In het bijzonder geldt dat voor de sterfscène van Abigaille. Ze kon ook niet weerstaan aan de neiging om een nieuw slot te bedenken voor de opera. Na de laatste sterfnoten van Abigaille weerklinkt plots andere hedendaagse muziek, die door Antonino Fogliani (de dirigent in Genève) gecomponeerd werd als overgang naar een herneming van het Slavenkoor, a capella gezongen door het koor dat nu op de verschillende balkons staat. Dat is uiteraard een ronduit idioot idee, waardoor ik toch met een slecht gevoel de zaal verliet. Iets van een tang en een varken...

Voor de rest was het, naar hedendaagse maatstaven, een vrij normale enscenering. Haar belangrijkste concept is dat ze Zaccaria en Nabucco neerzet als twee kanten van dezelfde medaille, die allebei absolute macht willen. Verder wordt Fenena opgesloten in een konusvormige trouwjurk, en wordt de koningskroon vervangen door een grote cirkelvormige mantel die Abigaille omgordt als ze de macht van Nabucco wil overnemen.

Daniel Luis de Vicente is een uitstekende Nabucco. Hij zingt met de juiste Verdi-klank, goed legato en is aangrijpend in zijn gebed "Dio di Giuda". Ewa Vesin beschikt over een aantal essentiële voorwaarden om de rol van Abigaille te zingen... ze is namelijk vooral luid, weliswaar indrukwekkend luid. Maar de nuances die ook in die rol zitten worden daardoor onder de mat geveegd, al herpakt ze zich enigszins tijdens haar sterfscène.

Vittorio de Campo was een monoliete Zaccaria met een ronkende bas, maar was interpretatief weinig interessant. Matteo Roma zong Ismaele met voldoende tenorale straalkracht. En ik was aangenaam verrast door de dramatische invulling die Lotte Verstaen aan de rol van Fenena gaf.

Publicatie: vrijdag 6 maart 2026 om 13:40
Rubriek: Opera