La clemenza di Tito in Buxton

Gisteren werd La clemenza di Tito opgevoerd in het operahuis van Buxton, weliswaar in een semi-concertante uitvoering.

Sesto

Dat semi-concertante betekent vooral dat regisseur Corina Würsch voor wat interactie zorgde tussen de protagonisten, die allemaal zonder partituur zongen, terwijl het koor aan de zijkant van het podium opgesteld was. Die partituur werd wel wat ingekort, aangezien de voorstelling bijna een half uur korter was dan wat ik gewoon ben.

De bezetting was heel wisselvallig. Aan de ene kant van het spectrum had je de Franse tenor Xavier Más, die een verwoede poging deed om Tito gezongen te krijgen. Zijn stem klinkt droog en hij geraakt moeizaam door zijn passagio. Zijn grote aria "Se all'impero, amici Dei" was rampzalig met een soort coloraturen die alle kanten uitgingen, noten die naast de toon waren, en ritmische fouten waardoor hij het orkest kwijtgeraakte. Aan de andere kant van het spectrum hoorden we Indyana Schneider. Ze zingt Sesto met een expressieve mezzo, haar twee aria's - "Parto, parto" en "Deh per questo istante solo" - waren de hoogtepunten van de avond.

De rest van de solopartijen was bezet met jonge zangers, redelijk goed, maar amper het niveau van een studentenvoorstelling ontgroeid. Maria Stella Maurizi zingt Vitellia met een grote stem, luid ook, waardoor de nuance en de poëzie van "Non più di fiori" enigszins verloren ging. Frances Gregory's stem is nog wat klein voor Annio. Ze zong wel een mooie "Torna di Tito", zij het met wat ongecontroleerde wilde hoge noten.

Publicatie: vrijdag 24 juli 2026 om 09:46
Rubriek: Opera