Amadigi di Gaula in Buxton

Het Buxton Festival staat erom bekend dat ze vooral onbekendere werken programmeren. Al staan er dit jaar ook wel bekende titels op het programma, zoals La traviata of La clemenza di Tito, hoorden we gisteren toch een onbekende Handel-opera... Amadigi di Gaula.

Oriana, Amadigi (foto © Genevieve Girling)

Amadigi di Gaula was Handels vijfde opera die hij voor London schreef, en daar in 1715 in première ging. Het is een magische opera, die verwant is aan Alcina. We zijn op een magisch eiland waar de paladijn Amadigi en Oriana van elkaar houden. De tovenares Melissa is echter ook verliefd op Amadigi en probeert met allerlei magische truken de band tussen Amadigi en Oriana te verbreken. Om het nog wat complexer the maken, heeft de prins Dardano ook een oogje op Oriana. Tenslotte verschijnt Orgando, de nonkel van Oriana en ook een tovenaar, als een deus ex machina om alles goed te laten aflopen.

In de productie van Olivia Fuchs krijgen we geen magische toestanden, maar wordt alles verplaatst naar de huidige tijd. We zijn op "Melissa's Island", waar Melissa de presentatrice is van een tv-show... iets als "Temptation Island" of gelijkaardige ongein. Tijdens de ouverture zien we bijvoorbeeld alle deelnemers een voor een opkomen terwijl Melissa ze voorstelt. Het is een onderhoudende en kleurrijke, bij momenten zelfs grappige, productie. Veel hartjes, flamingo's, een ballenbad, een krultang als martelwerktuig, een gespikete cocktail, AI-foto's als wraakmiddel en dies meer zorgen ervoor dat je je geen moment verveelt.

Erin Helyard dirigeerde The English Concert en de beperkte bezetting. In de productie in Buxton wordt de korte interventie van Orgando daarenboven gezongen door de zanger die ook Dardano zingt, en het slotkoor wordt door de vier solisten gezongen. In deze opera zitten geen lage stemmen, en de twee mannelijke rollen worden dan ook nog eens door contratenors gezongen... naar mijn smaak is er dat minstens één teveel.

De titelrol was oorspronkelijk voor een castraat geschreven en werd nu gezongen door Tim Morgan (oorspronkelijk was Jake Ingbar voorzien). Hij heeft een redelijk goede stem, maar zoals bij veel contratenors is zijn dynamisch bereik zeer beperkt, waardoor alle aria's nogal gelijkaardig klinken. Hetzelfde geldt voor de Dardano - wat oorspronkelijk een (vrouwelijke) altpartij was - van James Hall. Hij probeert wel allerlei emoties in zijn groot lamento "Pena tiranna" te leggen, maar dat gaat ten koste van zijn zanglijn.

Hilary Cronin was een goede Melissa met spectaculaire haat- en woede-aria's. Maar ik was het meest gecharmeerd door Rowan Pierce. Ik heb haar al een paar keer eerder in Oxford als een uitstekende liedzangeres gehoord. Ook haar Oriana is verfijnd, loepzuiver, met prachtig uitgevoerde loopjes in bijvoorbeeld haar grote aria "Affannami, tormentami".

Publicatie: dinsdag 21 juli 2026 om 10:39
Rubriek: Opera