Vincent Kusters in Maastricht

De J.M.Vogl-stichting organiseerde gisteren een liedrecital "Ballades zonder Grenzen" in Opus 9 te Maastricht met Vincent Kusters en Ed Spanjaard.

In het eerste deel van het recital hoorden we Duitse liederen van Schubert, telkens afgewisseld met één van Wolf, Brahms of Loewe. Voor ze aan de echte ballades begonnen, traden de protagonisten voor het voetlicht. In de eerste plaats de dichter met Der Musensohn. Vincent Kusters maakt meteen contact en trekt het publiek in zijn liedwereld. Der Musikant krijgt een streepje melancholie mee, waarna de zanger zich opwindt over zijn lier in An die Leier. Kusters wisselt goed af tussen een robuuste en lieflijke kant in functie van de heldendaden die hij wil bezingen of de lier die meer in liefdesliederen geïnteresseerd is.

Het eerste Magelone-lied Keinen hat es noch gereut van Brahms wordt in het verhaal van Tieck door een troubadour gezongen, en past dus ook mooi in dit programma... net zoals een relatieve Schubertcuriositeit Der zürnende Barde. Tom der Reimer vormt het bruggetje naar de ballades. Kusters geeft een meeslepende vertolking van het wedervaren van Tom en de Elfenkönigin, terwijl Ed Spanjaard heel de fantasiewereld uit zijn piano laat weerklinken. Hij doet dat ook in Der Zwerg, waar hij de nodige accenten geeft aan de Beethovense noodlotmotieven "der mit dieser Hand den Tod gegeben"... Kusters kleurt zijn stem afwisselend om tussen koningin en dwerg en is tegelijkertijd een dramatische verteller. Wolfs versie van Der Rattenfänger was een leuke afsluiter van het eerste deel.

Na de pauze brachten ze de hartverscheurende Butterworth-cyclus Six Songs from a Shropshire Lad. Het is een cyclus die Kusters volledig verinnerlijkt heeft. In When I was One-and-Twenty maakt hij weer een goed onderscheid tussen de naïeve eenentwintigjarige en de wijze man, tot de jongeling een jaar ouder wordt - "and I am two-and-twenty, and oh, 'tis true" - en ook plots wijzer klinkt alsof hij met weemoed terugdenkt aan zijn jongere ik. Na een bruisende vertolking van Think no more, Lad kwam de emotionele climax van de cyclus. The Lads in their Hundreds behoort tot een van de meest aangrijpende liederen die ik ken over "the lads that will die in their glory and never be old". Ik was al aan het snotteren en dan moest Is my Team Ploughing nog komen... een meesterstukje van vocale chiaroscuro.

De Trois ballades de François Villon van Debussy hebben wel niet dezelfde emotionele impact, maar Ballade que Villon feit à la requeste de sa mère werd heel mooi als gebed gebracht met telkens een sfeervol "en cette foi je veux vivre et mourir" op het einde van elke strofe. Daarna kon Spanjaard al zijn kunnen bovenhalen om de tetterende Parisiennes uit te beelden in de Ballade des femmes de Paris. Met twee Mahlerliederen, Rheinlegendchen en Scheiden und Meiden, eindigden we weer in het Duits repertoire... dat nog even verder gezet werd met Selbstgefühl als toegift.

Publicatie: maandag 8 juni 2026 om 08:29
Rubriek: Liedrecital