The Art of Song Maastricht in... Maastricht

De "J.M.Vogl-stichting voor de zangkunst" heeft de laatste paar jaar al een aantal recitals in Nederlands Limburg geprogrammeerd. Maar afgelopen week hebben ze hun eerste editie van een Liedfestival boven de doopvont gehouden in de Maastrichtse Sint Janskerk... oftewel "The Art of Song Maastricht".

Omwille van andere verplichtingen heb ik het festival niet kunnen meemaken, enkel de laatste dag. Het festival was begonnen met twee recitals: één met Ulf Bästlein en Charles Spencer, en één met Vincent Kusters (tevens het gezicht en artistiek leider van de stichting) en Julius Drake. Bästlein en Spencer waren nadien drie dagen de meesters in masterclasses voor liedduo's. Niet minder dan tien duo's waren ingeschreven, wat me vrij veel lijkt voor slechts drie dagen, waardoor elk duo toch een vrij beperkte lestijd. Gisteren traden negen liedduo's op (één liedduo had omwille van ziekte moeten afzeggen) in de Sint Janskerk voor het slotconcert.

De deelnemers kwamen uit alle hoeken van de wereld, al zijn ze momenteel wel allemaal in Europa gebaseerd. Er waren vrij grote niveauverschillen tussen de zangers. Een paar zangers lieten wel horen dat ze potentieel hebben. De Maleisische sopraan Florence Chong met pianist Lucas Politi zong een schattige Neue Liebe van Mendelssohn met goede vertelkwaliteiten, al is ze niet altijd verstaanbaar. In Schumanns Meine Rose, met een zweem van melancholie uitgevoerd, is dat al een stuk beter. De Iraanse sopraan Maryam Jalali is dan weer een natuurkracht met een knoert van een stem die met de juiste begeleiding iets bijzonders zou kunnen worden. Samen met haar pianiste Kie Kojima bracht ze bijvoorbeeld Wagners Schmerzen met het nodige vocale gewicht.

Sommige zangers kennen we van het Liedfestival in Zeist. Noëlle Drost en Jorian van Nee hebben daar vorig jaar het Young Artist Platform gewonnen. Net zoals in Zeist maakt ze iets van haar optreden. Zelfs als ze maar twee liederen kan zingen, vindt ze raakvlakken tussen de twee, in dit geval Korngolds Dies eine kann mein Sehnen nimmer fassen en Schuberts Auflösung. Drost beschikt over een warme sopraan, maakt goed contact met het publiek en zingt met een goede tekstexpressie. Ook de dramatiek van Auflösung weet ze op een geloofwaardige manier over te brengen. Jared Michaud en Christina Koti namen vorig jaar deel aan de masterclass in Zeist. Hij liet toen vooral een wisselvallige indruk na. Deze keer had de Amerikaanse bariton twee Engelstalige liederen uitgekozen - Do not go, my love van Richard Hageman en Barbers I hear an army - die goed in zijn stem liggen. Ik vind hem nog altijd niet de meest boeiende vertolker en zijn visuele expressie beperkt zich vooral tot het wijd opensperren van zijn ogen.

Het best kwam echter op het einde van het concert. De Duits-Japanse mezzo Aiko Bormann heeft een waanzinnig mooie stem. Ze zingt met een goede tekstvoordracht en interpretatie Schumanns Mignon-lied Heiss mich nicht reden. Maar het was met een spannende vertolking van Der Zwerg, ook uitstekend begeleid door Lucas Huber Sierra, dat ze me wist te ontroeren. Ze is een natuurlijke balladezangeres die alle vocale kleuren en expressiemogelijkheden aanwendt om het gruwelijke verhaal op het publiek over te dragen. Als er één duo is dat ik nog eens in een volledig recital zou willen horen, dan zijn zij het.

Maar ook de Duitse bariton Ferdinand Krumbügel, met Sofi Simeonidis aan de piano, is een boeiende liedzanger. Met Wandrers Nachtlied (Der du von dem Himmel bist) van ene Christiaan van Lunen kozen ze resoluut voor een modernere compositie van het Goethe-gedicht. Simeonidis begint met de snaren van de piano rechtstreeks te bespelen, Krumbügel loopt door de zaal als onderdeel van een gedramatiseerde vertolking. Het lijkt alsof hij dit ingestudeerd heeft voor een ander recital, en los van een grotere context heeft dit niet veel zin. Met Loewes Der Totentanz staat hij weer gewoon bij de piano maar behoudt hij het contact met het publiek, waarbij hij verschillende stemmetjes uit zijn keel tovert voor deze "danse macabre".

Dit slotconcert was meteen een zangwedstrijd waarbij een jury één van de liedduo's uitkoos voor de "Maastricht Art of Song Prize". Krumbügel en Simeonidis sleepten niet alleen de geldprijs van 2500 euro in de wacht, maar zullen volgend jaar ook uitgenodigd worden om op te treden op het Liedfestival. Bormann en Sierra kregen de tweede prijs: een uitnodiging om op te treden op het Liedfestival van Schloss vor Husum, dat elk jaar door Bästlein en Spencer georganiseerd wordt.

Het tweede festival werd ook al aangekondigd, voor de laatste week van februari 2027. Deze keer zijn de meesters Roderick Williams en Iain Burnside, die ook het openingsconcert zullen verzorgen. Daarnaast kunnen we ook Lenneke Ruiten en uiteraard Vincent Kusters verwachten. Het ziet er veelbelovend uit...

Publicatie: maandag 2 maart 2026 om 17:26
Rubriek: Liedrecital